01. Początek mojej historii

Siedziałam właśnie w Wielkiej Sali jedząc ciepłe tosty. Ogólnie nic się nie działo. Co jakiś czas było słychać drobne sprzeczki między Ślizgonami a Gryfonami. W pewnym momencie, kiedy zakładałam pasemko moich rudych włosów za ucho do sali weszli Huncwoci. Wszyscy wyglądali na okropnie zmęczonych i mieli podrapane twarze.Normalnie wzruszyłabym ramionami, ale co było dziwne - ta sama akcja powtarzała się co miesiąc.
Wymieniłam z Dorocas spojrzenia po czym wróciłam do śniadania. Jednak sprawa chłopaków za bardzo mnie wciągnęła. Bo przecież chyba każdy o zdrowym umyśle zdziwiłby się, że co miesiąc Remus jedzie do chorej matki, no i w tym samym czasie reszta Huncwotów znika na noc.
Zdziwiona wpatrywałam się w Pottera, co nie umknęło jego uwadze.
-Co Evans, jednak się ze mną umówisz?-spytał z szerokim uśmiechem.
-Nie. A może jesteście wszyscy animagami? A może któryś z was jest wilkołakiem?-spytałam z kpiną w głosie, ale ich reakcja była natychmiastowa:
Peter zaczął krztusić się jedzeniem, Remus i Black wyglądali jak sparaliżowani, a Potter zamarł z łyżką w połowie drogi do ust. Wiedziałam, że coś jest nie tak.
-Co jest?! -spytałam zdenerwowana. Pierwszy ostygnął szanowny pan Potter bo zamrugał oczami po czym odłożył łyżkę.
-Lily..-zaczął chrapliwym głosem, który nie był w jego stylu.
- Powiedziałam coś, co jest prawdą? -zaczęłam się domyślać... Tak, to układało się w całość!
Huncwoci popatrzyli na siebie z przerażeniem w oczach.. Mam ich, pomyślałam.
-Nie, nie o to chodzi.. Po prostu.. W lesie czai się wilkołak i my.. -zaczął Potter ale ja mu przerwałam.
-I co dziwne, zawsze kiedy jest pełnia znikacie! -powiedziałam złowrogo, po czym dodałam: -Jako perfekt boje się o Was..
-Czyli żywisz do mnie jakieś uczucie? -spytał z nadzieją w głosie Potter, a ja parsknęłam śmiechem.
-Nienawiść się też liczy?-spytałam i nie czekając na odpowiedź wytłumaczyłam Huncowtom o co chodzi: -Boje się o Was ponieważ jestem perfektem Gryffindoru, a wy jego uczniami. A po tobie Remus, bym się nie spodziewała. Przecież ty też jesteś perfektem!
Nie czekając na ich odpowiedź wybiegłam z Salii, wcześniej chwytając torbę z książkami.

                                                   ~~***~~
Nie mogłem uwierzyć, że nas zdemaskowała.. Choć nie wyglądało na to, że dowiedziała się tego szperając w książkach i tak dalej. O nie.. Mówiła to sarkastycznie, ale jednak powiedziała prawdę.
-Uspokój się Rogacz.. Znajdź sobie jakąś następną laskę i potem ją rzuć. Przejdzie Ci. -powiedział Syriusz ale to jeszcze bardziej mnie zdenerwowało.
-Ale ja ją kocham! -wybuchłem, a Black zrobił zdziwioną minę.
-Kogo? -spytał jakby nie swoim głosem.
-To przecież oczywiste, że Lily. - pośpieszył mi z odsieczą Remus, a Łapa wybuchł śmiechem.
-Tą... Lily?...Ev..ans? -pytał śmiejąc się. Nie wytrzymałem i przywaliłem mu mocno w ramię.
-Au! To boli! -krzyknął Syriusz z miną zbitego psa (którym  zresztą był). No tak, w to ramie podrapał go Remus, który w tym momencie westchnął teatralnie po czym wrócił do czytania książki.
A co zrobiłem ja? A ja wróciłem do rozmyślania o pannie Evans.

                                                 ~~***~~
Siedziałam na parapecie okna w naszym dormitorium.Coraz częściej miejsce w mojej głowie zaczęli zajmować Huncwoci.. Myślałam, że Remus jako perfekt będzie ich mobilizował a tu proszę.. Nic nie robi tylko włóczy się wraz z nimi.

A

Moje rozmyślenia zauważyła Dorocas bo spojrzała na mnie jak na wariatkę.
-Lily, jeśli jeden z nich jest wilkołakiem, a inni mu pomagają to wiedz, że są w niebezpieczeństwie, i to dużym!-powiedziała takim głosem, jakby miała 1000 lat.
Złapałam się za głowę. Jak mogłam być taka głupia? Im wszystkim grozi niebezpieczeństwo!
W tym też Potterowi... Lily STOP!
Wszystkim grozi i koniec... W głowie miałam tylko jedną myśl: przed następną pełnią będę ich miała na oku.


______________________
I jak? Mi się podoba :-) Piszcie swoje opinie w komentarzu.